Cerkiew - Chołowice
Dawna greckokatolicka cerkiew filialna p. w. Cudu św. Michała Archanioła, zbudowana w 1897 r. Murowana, trójdzielna, z dużą kruchtą od frontu. Wyższa i szersza nawa zwieńczona dużą kopułą na ośmiobocznym bębnie. Prezbiterium zamknięte trójbocznie, z dwoma zakrystiami. Nad kruchtą i babińcem dachy dwuspadowe, w pozostałej części wielopołaciowe. Wejście na plac cerkiewny przez kamienną dzwonnicę-bramę, wzniesioną w latach 30-tych XX w., mieszczącą trzy współczesne dzwony, odlane w 1991 r. przez ludwisarnię Walerii i Jana Felczyńskich w Przemyślu. Ocalałe fragmenty kamiennych nagrobków z dawnego ruskiego cmentarza zebrano w jednym miejscu, obok wejścia do świątyni.
W latach 1939-1941 kopuła chołowickiej cerkwi służyła radzieckim pogranicznikom jako punkt obserwacyjny. Następnie została przez Sowietów podpalona, w czasie ucieczki przed nacierającymi Niemcami. Niektóre źródła podają, że świątynia częściowo spłonęła w wyniku ostrzału wojsk hitlerowskich. Przez kilkadziesiąt kolejnych lat budowla stała z wypalonym dachem, a mimo to miejscowa ludność nie dopuściła do rozbiórki, nakazanej przez ówczesne władze. Dzięki ofiarności mieszkańców okolicznych wsi, cerkiew odbudowano w pierwotnym kształcie w latach 1993-1996, jako „Kościół Pojednania” p.w. Ducha Świętego, otwarty dla wiernych różnych obrządków. Obecnie we wnętrzu zachwyca „Krzyż Pojednania” w ołtarzu głównym, na ramionach którego przedstawiono zwierzchników Kościołów Wschodu i Zachodu oraz piękna polichromia, namalowana przez muzułmanina Timura Karima, ukazująca działalność Ducha Świętego.
W Chołowicach w 1921 r. żyło 390 mieszkańców (365 grek., 9 rzym. i 16 mojż.).